با خود پیمان ببندید،آنقدر قوی باشید که هیچ چیزو

هیچ چیزو هیچ چیزآرامش ذهنیتان را به هم نریزد.

با خود پیمان ببندید،در هر گفتگویی کلامی از

سلامتی،شادی و ثروت را بر زبان جاری سازید.

با خود پیمان ببندید،همواره توانایی های دوستانتان را

 به آنها یادآور شوید(حس خوب مفید بودن را برای

دوستانتان بوجود بیاورید)

با خود پیمان ببندید،نیمه روشن هر چیزی را

بنگرید،آنگاه تاریکی کنار رفته و رویاهایتان تحقق می

یابد.

با خود پیمان ببندید،به بهترین فکر کنید،برای بهترین کار

 کنید و فقط بهترین را بخواهید.

با خود پیمان ببندید،مشتاق موفقیت دیگران

باشید،آنچنان که گویی آن موفقیت از آن شماست.

با خود پیمان ببندید،اشتباهات گذشته را فراموش کنید

و به سوی دست یافته های بزرگتر در آینده حرکت کنید.

با خود پیمان ببندید،به تمام موجودات زنده با لبخند

 نگاه کنید.

با خود پیمان ببندید،آنقدر برای رشد و تعالی خود

 زمان صرف کنید،تا دیگر زمانی برای انتقاد کردن از

 دیگران نداشته باشید.

با خود پیمان ببندید،برای ناراحتی صبور،برای ترس قوی

 و در برابر خشم متین باشید.

با خود پیمان ببندید،که بهترین باشید و به دنیا بگوئید

 که بهترین هستید.

تا زمانی که اعمالت بهترین بودن تو را حفظ می کند،تمام

کائنات گویی در دستان توست.

 

علی بن ابیطالب (ع) درباره قلب فرموده است:بر رگی از

 رگهای انسان پاره گوشتی آویخته است که شگفت ترین

          عضو به شمار می رود و آن "قلب"است که برایش

          اوصاف پسندیده و ناپسند

   اگر طمع در آن به جوش آید،حرص تباهش می سازد.

 اگر نومیدی به آن دست یابد،حسرت و اندوه می کشدش.

 اگر ترس ناگهانی آن را فرا گیرد،دوری جستن از کار

مشغولش سازد.

 اگر به او مصیبت و اندوه روی آورد،بی تابی رسوایش

سازد.

 اگر مالی و ثروتی بیابد،توانگری یاغیش گرداند.

 اگر بی چیزی آن را بیازارد،بلا و سختی گرفتارش کند.

 اگر گرسنگی بر آن غلبه کند،ناتوانی از پای درآوردش.

 پس هر کثرت از حد آن را زیان رساند و هرفزون از حد آن را

 تباه گرداند.

بنابراین هر که اعتدال و میانه روی را از دست ندهد و به

حکمت رفتار کند،سود دنیا و آخرت را

چشم، چشم دو ابرو

نگاه من به هر سو

پس چرا نیستی پیشم؟

نگاه خیس تو کو؟

گوش، گوش دو تا گوش

دو دست باز یه آغوش

بیا بگیر قلبمو

یادم تو رو فراموش

چوب، چوب یه گردن

جائی نری تو بی من

دق می کنم، می میرم

اگه تو دور شی از من

دست، دست دو تا پا

یاد تو مونده اینجا

یادت می یاد می گفتی

بی تو نمیرم هیچ جا...؟

چشم چشم دو ابرو، دو ابروی کمونی

چشم چشم دو ابرو، دو چشم آسمونی

چشم چشم دو ابرو، چشمای خیس هر شب

من تو یه فریاد، اسم تو عمری بر لب

دست دست دو تا دست، دو دست عاشقانه

دو دست پاک و پر مهر، دو حس صادقانه

پا پا دو تا پا، دو پای سخت همراه

همراهی قرص و محکم حتی تا خونه ما

قلب قلب دو تا قلب، دو قلب قفل در هم

دو قلب مست عاشق، عشقی فرا از عالم

جسم جسم دو تا جسم، دو جسم اما با یه روح

یه روح آسمونی بلند چو قله کوه

عشق، عشق چه زیباست، الهی جون بگیره

هر کسی سد عشق شد دعا کنیم بمیره

بیا و مرابه خلوت شبهای غربت خویش مهمان کن و برایم از

 ناشنیدنی ها بگو.از عشق به تاراج رفته ای که غم از دست دادنش

 را به قدرت اکسیر صبر پشت سر می نهی.از آسمان بی ستاره ات

 بگو که ساعتها بدان از پس پرده اشک در جستجوی شهاب فرّار

 خوشبختی خیره ماندی.از خود بگو ای عاشق تنها که از عشق

 نوشتی و خویش در این منزلگه پرحادثه بی نصیب ماندی.بگو

 چگونه ای دل شکسته،ای افسانه خوبان،از کرانه های نادیدنی

 زندگی بوی خوش صفا را می فهمی؟تو که خود زخم خورده ای

 بگو چگونه از کامیابی و سعادت می نویسی؟تو را می شناسم،تو

 آن دلسوختۀ بلند پروازی که هوای پریدن به افق دور را دارد.تو

 آن بال و پر شکسته ای که تنها عشق پرواز به زخم هایش التیام

 می بخشد.تو آن بیقرار تکرار گذشته ای که در امتداد شبهای بلند

 انتظار ستاره ها را شماره می کند.تو را می شناسم،تو هم او هستی

 که به من آموخت:عشقی  را که در قلبم خانه کرده دوست بدارم و

 حرمت نگاهی را که در لحظه به لحظه اش شرم داغ همسوئی

 موج میزند،پاس بدارم.از تو آموختم:به او از پشت حجاب سکوتش

 بنگرم و برای فردا از آن جهت بیقرار باشم که نوبت دیدار

 اوست.آری،آری،تو را می شناسم،هر چند که تو از من دوری و به

 من نزدیک...

هيچ کس ويرانيم را حس نکرد...

وسعت تنهائيم را حس نکرد...

در ميان خنده هاي تلخ من...

گريه پنهانيم را حس نکرد...

در هجوم لحظه هاي بي کسي...

درد بي کس ماندنم را حس نکرد...

آن که با آغاز من مانوس بود...

لحظه پايانيم را حس نکرد

شیشه دل راشکستن احتیاجش سنگ نیست ....

این دل با نگاهی سرد پرپر می شود... !!!

کمی تا قسمتی ابریست چشمان تو انگاری

سوارانی که در راهند میگویند می باری

تو را چون لحظه های آفتابی دوستت می دارم

مبادا شعله هایم را به دست باد بسپاری

مبادا بعد از آن دیدارهای خیس و رویایی

مرا در حسرت چشمان ناز خویش بگذاری

زمستان بود و سرمایی تنم را سخت می لرزاند

و من در خواب دیدم در دلم خورشید می کاری

هوا سرد است و نعش صبح روی جاده می رقصد

عطش دارم بگو:

کی بر دلم یک ریز می باری....

بگذار سر به سینه‌‌ی من تا که بشنوی

آهنگ اشتیاق دلی دردمند را

شاید که بیش از این نپسندی به کار عشق

آزار این رمیده‌ی سر در کمند را

بگذار سر به سینه‌ی من تا بگویمت

اندوه چیست، عشق کدامست، غم کجاست

بگذار تا بگویمت این مرغ خسته‌جان

عمریست در هوای تو از آشیان جداست

دلتنگم آنچنان که اگر ببینمت به کام

خواهم که جاودانه بنالم به دامنت

شاید که جاودانه بمانی کنار من

ای نازنین که هیچ وفا نیست با مَنَت

تو آسمان آبی و روشنی

من چون کبوتری که پَرَم به هوای تو

یک شب ستاره‌های تو را دانه‌چین کنم

با اشک شرم خویش بریزم به پای تو

بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح

بگذار تا بنوشمت ای چشمه‌ی شراب

بیمار خنده‌های تو‌ام بیشتر بخند

خورشید آرزوی منی گرم‌تر بتاب 

               من همونم که هميشه غم و غصم بي شماره

                    اوني که تنهاترينه حتي سايه ام نداره

               اين منم که خوبياشو کسي هرگز نشناخته

                 اونکه در راه رفاقت همه هستيشو باخته

            هر رفيقه راهي با من دو سه روزي همسفر بود              

                 انتهاي هر رفاقت واسه من چه زود گذر بود 

          هر کي با زمزمه عشق،دو سه روزي عاشقم شد          

                   عشق اون باعث زجره همه دقايقم شد 

    اونکه عاشق بود و عمري از جدا  شدن ميترسيد                            

                همه هراس و ترسش به دروغش نمي ارزيد

                چه اثر از اين صداقت چه ثمر از اين نجابت

                وقتي قد سر سوزن به وفا نکرديم عادت

دلم گرفته به اندازه وسعت تمام دلتنگی های عالم